Dag medewerkers van de bieb

Mijn tweede noodkreet heb ik te vroeg gepost. Ik heb echt serieus gezocht voordat ik de berichten schreef maar.......toch gevonden. De spanning was er zeker af toen ik hulp inriep. Ik kan weer verder en dan wordt het steeds leuker.

Groet Wim t

Aan de medewerkers van de bibliotheek,

He;laas vind ik via de pagina waarop de publicatie van nieuwe dingen worden gepubliceerd niet wat ik zoek bijvoorbeeld 2. Startpagina
Evenmin kan ik de lijst met de bloggen van de deelnemers aan de huidige cursus vinden om hen te kunnen volgen Een beetje dom waarschijnlijk maar ja daarom volg ik ook een cursus.

Graag info vriendelijke groet Wim Tieleman

Dag medewerkers van de bieb 7 dingen. En nu heb ik hem weer gevonden het was als concept bewaard. . Groet Wim Tieleman. Zo zie je maar als je hulp vraagt kom je zo maar verder

Helaas is mijn vorige bericht verdwenen nadat ik een poging deed om de tekst te verbeteren. Ik ging weer naar terug naar concept en daarna was mijn verhaal over de drive in verdwenen. Wat deed ik verkeerd ? Bestaat er wellicht een prullenmand ?

Spreekuur bibliotheek Heerhugowaard 7 dingen.
Afgelopen woensdag naar het spreekuur geweest om informatie in te wiinen over het inrichten van je eigen blog. Dit is een uitstekende aanvulling op de gegevens die beschikbaar zijn op de site van de bieb. Hartelijk bedankt en ik kom zeker terug. Ik kijk uit naar de eerste cursusdag.
Groet Wim Tieleman

Eenzaam

Drive-in een eenakter van Rosanne Herzberger enige tijd geleden gezien in het Bellevue lunchtheater Amsterdam
(Voor nadere informatie zie ook www.theaterkrant.nl/recensie/drive-in/‎)

Deze voorstelling speelt zich af in de nacht terwijl er bovendien slecht weer op komst is. Een jonge vrouw, met een drukke veeleisende baan,  op weg naar huis parkeert haar auto op de vluchtstrook van de snelweg en loopt pardoes door de landerijen naar een schijnbaar verlaten drive-in restaurant . In het restaurant bevindt zich overigens wel een (manlijk) personeelslid.
Zij plaatst via de praatpaal  haar bestelling en vervolgens ontwikkelt zich een in eerste instantie moeizaam gesprek. Heel duidelijk is dat beiden vooral bezig zijn met zichzelf en weinig aandacht hebben voor de woorden van de ander. Zij is gedesilliusioneerd door haar werk, de man beperkt zich tot zijn formele taken die voor hem leidend zijn. Beiden zijn echter op zoek naar iets wezenlijks, naar aandacht en troost. Het is boeiend om te zien hoeveel moeite het beiden kost om tot een contact met inhoud te komen.  Uiteindelijk ontstaat er toch begrip voor elkaars gedachten en geven ze elkaar de ruimte om een vorm van contact waarnaar beide ook op dit moment naar op zoek zijn.

Wat mij nu zo trof in deze voorstelling die, hoe mooi gekozen, zich afspeelt in een dergelijk restaurant waarvan we ons allemaal kunnen voorstellen hoe onpersoonlijk het contact via een praatpaal kan verlopen. Biedt dit voorbeeld ook niet een link naar onze samenleving waar eenzaamheid en weinig contacten met de medemens voor tal van mensen een nare realiteit zijn. Met je ogen dicht kan je je zo maar een situatie indenken waarbij je het gevoel kan krijgen dat je geen contact kan krijgen. Het lijkt zich dan te beperken tot een minimale uitwisseling van woorden waarbij het lijkt dat je alleen tegen de eerdergenoemde praatpaal spreekt.  Zijn wij ook niet teveel geneigd om de platgetreden paden van ons (sociale) leventje te volgen en na te laten om op ontdekkingstocht te gaan naar de ander  die dit zo nodig kan hebben.  Het heeft mij aan het denken gezet.