Eenzaam
Drive-in een eenakter van Rosanne Herzberger enige tijd geleden gezien in het Bellevue lunchtheater Amsterdam
(Voor nadere informatie zie ook www.theaterkrant.nl/recensie/drive-in/)
Deze voorstelling speelt zich af in de nacht terwijl er bovendien slecht weer op komst is. Een jonge vrouw, met een drukke veeleisende baan, op weg naar huis parkeert haar auto op de vluchtstrook van de snelweg en loopt pardoes door de landerijen naar een schijnbaar verlaten drive-in restaurant . In het restaurant bevindt zich overigens wel een (manlijk) personeelslid.
Zij plaatst via de praatpaal haar bestelling en vervolgens ontwikkelt zich een in eerste instantie moeizaam gesprek. Heel duidelijk is dat beiden vooral bezig zijn met zichzelf en weinig aandacht hebben voor de woorden van de ander. Zij is gedesilliusioneerd door haar werk, de man beperkt zich tot zijn formele taken die voor hem leidend zijn. Beiden zijn echter op zoek naar iets wezenlijks, naar aandacht en troost. Het is boeiend om te zien hoeveel moeite het beiden kost om tot een contact met inhoud te komen. Uiteindelijk ontstaat er toch begrip voor elkaars gedachten en geven ze elkaar de ruimte om een vorm van contact waarnaar beide ook op dit moment naar op zoek zijn.
Wat mij nu zo trof in deze voorstelling die, hoe mooi gekozen, zich afspeelt in een dergelijk restaurant waarvan we ons allemaal kunnen voorstellen hoe onpersoonlijk het contact via een praatpaal kan verlopen. Biedt dit voorbeeld ook niet een link naar onze samenleving waar eenzaamheid en weinig contacten met de medemens voor tal van mensen een nare realiteit zijn. Met je ogen dicht kan je je zo maar een situatie indenken waarbij je het gevoel kan krijgen dat je geen contact kan krijgen. Het lijkt zich dan te beperken tot een minimale uitwisseling van woorden waarbij het lijkt dat je alleen tegen de eerdergenoemde praatpaal spreekt. Zijn wij ook niet teveel geneigd om de platgetreden paden van ons (sociale) leventje te volgen en na te laten om op ontdekkingstocht te gaan naar de ander die dit zo nodig kan hebben. Het heeft mij aan het denken gezet.
Drive-in een eenakter van Rosanne Herzberger enige tijd geleden gezien in het Bellevue lunchtheater Amsterdam
(Voor nadere informatie zie ook www.theaterkrant.nl/recensie/drive-in/)
Deze voorstelling speelt zich af in de nacht terwijl er bovendien slecht weer op komst is. Een jonge vrouw, met een drukke veeleisende baan, op weg naar huis parkeert haar auto op de vluchtstrook van de snelweg en loopt pardoes door de landerijen naar een schijnbaar verlaten drive-in restaurant . In het restaurant bevindt zich overigens wel een (manlijk) personeelslid.
Zij plaatst via de praatpaal haar bestelling en vervolgens ontwikkelt zich een in eerste instantie moeizaam gesprek. Heel duidelijk is dat beiden vooral bezig zijn met zichzelf en weinig aandacht hebben voor de woorden van de ander. Zij is gedesilliusioneerd door haar werk, de man beperkt zich tot zijn formele taken die voor hem leidend zijn. Beiden zijn echter op zoek naar iets wezenlijks, naar aandacht en troost. Het is boeiend om te zien hoeveel moeite het beiden kost om tot een contact met inhoud te komen. Uiteindelijk ontstaat er toch begrip voor elkaars gedachten en geven ze elkaar de ruimte om een vorm van contact waarnaar beide ook op dit moment naar op zoek zijn.
Wat mij nu zo trof in deze voorstelling die, hoe mooi gekozen, zich afspeelt in een dergelijk restaurant waarvan we ons allemaal kunnen voorstellen hoe onpersoonlijk het contact via een praatpaal kan verlopen. Biedt dit voorbeeld ook niet een link naar onze samenleving waar eenzaamheid en weinig contacten met de medemens voor tal van mensen een nare realiteit zijn. Met je ogen dicht kan je je zo maar een situatie indenken waarbij je het gevoel kan krijgen dat je geen contact kan krijgen. Het lijkt zich dan te beperken tot een minimale uitwisseling van woorden waarbij het lijkt dat je alleen tegen de eerdergenoemde praatpaal spreekt. Zijn wij ook niet teveel geneigd om de platgetreden paden van ons (sociale) leventje te volgen en na te laten om op ontdekkingstocht te gaan naar de ander die dit zo nodig kan hebben. Het heeft mij aan het denken gezet.
Welkom bij deze cursus! Een mooi verhaal en inderdaad, het zet je aan het denken.
BeantwoordenVerwijderenHiermee heb je de eerste opdracht voltooid. Goed gedaan.
Veel plezier en succes de komende weken.